Claudemir uit Brazilie verteld over zichzelf en zijn vaderland.
Brazilie is niet alleen een voetballand maar ook het land van de carnaval en heerlijk weer.
Het leven is er rustiger dan in Nederland vooral omdat het er vaak erg warm is.
Ik ben in een klein stadje in Bahia geboren, waar we het niet bepaald rijk hadden.
Maar het was een fijne plek om te wonen en een rustige omgeving om op te groeien,
Ik heb daar tot mijn achtste gewoond. Door omstandigheden moesten we verhuizen naar Sao Paulo.
Mijn ouders wilden een betere levensstandaard. In Bahia was dat erg moeilijk om dat te realiseren.
Vervolgens ging ik studeren. Maar, zoals alle Brazilianen was ik gek op voetbal.
Ik nam mijn studie niet zo serieus, ik ging wel naar school maar hield me alleen met voetbal bezig.
Het was alleen maar voetbal wat de klok sloeg, school was eigenlijk bijzaak.
Mijn idool was Ronaldo een groot fenomeen. Ik bewonderde hem om zijn mooie en effieciente spel.
Ronaldo heeft veel betekend voor de nationale selectie en voor Brazilie. Tijdens het WK 1998 leerde ik voor het eerst
Nederlandse voetballers kennen. Vooral tijdens de halve finale toen Nederland en Brazilie tegenover elkaar stonden.
Met name Kluivert en Cocu maakten indruk. Verder kende ik niet zoveel Nederlandse voetballers.
Hoe zijn eigen carriere verliep tot nu toe:
Het lukte me niet om bij een van de grotere clubs van Sao Paulo aan de slag te komen.
Toen kreeg ik de kans om bij Sao Carlos, een derde-divisie-club, te gaan voetballen.
Ik heb me bij het belangrijkste jeugdtoernooi van Brazilie, de Copa Sao Paulo, in de kijker gespeeld.
Dit is het toernooi waar veel Braziliaans talent wordt gescout
Ik vond het fantastisch toen ik bij Vitesse, een Nederlandse Eredivisie-club kon komen spelen.
Ik heb het hier erg naar mijn zin. En het bevalt me steeds beter.
Mijn manier van juichen is iets wat tegenwoordig overal in Brazilie wordt gedaan.
Je ziet het in het noorden, het zuiden in Rio de Janeiro, echt overal.
Toevallig had ik enkele uren voor de wedstrijd mijn tante vanuit Brazilie aan de telefoon.
Ik moest beloven dat ik dit dansje zou doen als ik zou scoren.
Gelukkig maakte ik een doelpunt en kon ik het laten zien aan Vitesse.
Wat ik mis van Brazilie is mijn familie en het heerlijke klimaat van Brazilie dat zo anders is.
Daarnaast uiteraard mijn vrienden en vooral het lekkere eten van mijn moeder.
In Brazilie zou ik de organisatie op voetbalgebied van Nederland missen.
En de vrienden die ik hier ondertussen heb gemaakt, ook bij Vitesse.
VS 
